Quinten Ingelaere - No Man's Land I (2019-2020)

No Man’s Land I

Kunstenaar: Quinten Ingelaere (°1985, Gent)

Kunstwerk: No Man’s Land I

Details: olieverf op doek op paneel, 122x22cm (2019-2020)

Gezien: in Dauwens & Beernaert Gallery

Expo: de expositie ‘No Pain No Gain’ loopt tot 29 februari 2020

Gesprek: 1 februari 2020, Café Bebo

Interessant omdat: Quinten Ingelaere als geen ander vakmanschap weet te koppelen aan kunstzinnige creativiteit. Hij is gefascineerd door de Oude Meesters en legde zich toe op eeuwenoude schilderstechnieken. Tegelijk geeft hij het begrip ‘stilleven’ een heel eigen en eigentijdse invulling.

Quinten Ingelaere - No Title (2015)
Quinten Ingelaere – No Title (2015)

Tempera, marouflage, tonale kleuropbouw… in een gesprek met Quinten Ingelaere vallen de technische termen als herfstbladeren van een boom. Meesterschap is de basis van zijn kunstpraktijk. Verf mengen, panelen schaven, doeken prepareren… Ingelaere vindt rust in de handeling. Die rust loopt door in de schilderijen die de Gentse Antwerpenaar maakt. De stillevens van de enkele jaren terug zijn intussen geëvolueerd naar stemmige landschappen, altijd in een stijl die zweeft tussen barok en romantiek. “In die traditionele genretaferelen vond ik een prima manier om beelden te ordenen,’ zegt Quinten Ingelaere zelf. “Ik kijk naar objecten en onderzoek hun beeldende mogelijkheden. In die zin kun je mijn landschappen als een soort podium zien, een ruimte waarin ik kan experimenteren met voorwerpen.”

Quinten Ingelaere-Born under a Bad Sign I (2019)
Quinten Ingelaere-Born under a Bad Sign I (2019)

In het landschap van ‘Born under a Bad Sign I’ plantte Ingelaere een aantal intrigerende houten structuren die in een wat spookachtig schijnsel worden uitgelicht. De takken en twijgen lijken letters te vormen, maar het alfabet is ons niet bekend en de betekenis blijft voor ons, toeschouwers, vooralsnog geheim. Het geeft het beeld een zweem van mystiek, we lijken te kijken naar de restanten van een verloren cultuur.

Quinten-Ingelaere-Res-Derelicta (2019)
Quinten Ingelaere – Res Derelicta (2019)

Diezelfde elementen vinden we terug in de meeste van Ingelaeres landschappen. Dat maakt zijn werk herkenbaar en de verschillen extra boeiend. In ‘Res Derelicta’ maakt de woeste wolkenpartij plaats voor verschillende rookpluimen. En die tarten de wetten van de fysica door als rechte lijnen samen te komen in één loodrechte pluim. De voorwerpen in Ingelaeres doeken nemen wel vaker een loopje met de werkelijkheid. Surrealisme dus, bovenop de romantiek en de barok.

Quinten Ingelaere - No Man's Land I (2019-2020)
Quinten Ingelaere – No Man’s Land I (2019-2020)

‘No Man’s Land I’ past perfect in het bovenstaande rijtje, maar springt eruit door zijn aparte vorm en de enorme luchtpartij. En die zijn ingegeven door de omstandigheden, zo blijkt. De lange, smalle plank bleef over nadat de kunstenaar een reeks panelen op maat gezaagd had. “Weggooien was geen optie”, zegt Ingelaere. “Integendeel, ik was erg benieuwd hoe die vorm mijn schilderij zou beïnvloeden. Dat de verhouding tussen lucht en land zo ongelijk is, komt dan weer doordat ik voor een ander werk aan het experimenteren was met blauw. In ‘No Man’s Land I’ zette ik dat experiment voort, er zitten vijf tinten blauw in. Die variatie én het feit dat ik slingerbewegingen, een reeks s-vormen, in de lucht stopte, zorgen ervoor dat het geheel toch elegantie en dynamiek uitstraalt.” Oh, en ook de dagtekening maakt dit werk extra bijzonder. De kunstenaar werkte het op oudejaarsavond af en dus is de datum officieel 2019-2020.

Tot slot nog even over de tonaliteit en de marouflage uit het begin van dit artikel. Quinten Ingelaere begint elk nieuw werk met het opzetten van een landschap in kleuren van dezelfde kleurfamilie. Die tonaliteit geeft het werk eenheid, en vormt de basis voor de rest van het beeld. Ingelaere verlijmt zijn doeken op houten panelen, een techniek die vandaag nog zelden gebruikt wordt maar die zijn werken een zekere robuustheid geven. Dat is ook nodig, want Ingelaere bewerkt en herwerkt bestaande schilderijen tot ze goed zitten. Soms tot vijf verflagen dik. De kunstenaar werkt immers snel en veel. Maar wat de toeschouwer uiteindelijk te zien krijgt, is een selectie en een synthese. Voor Quinten Ingelaere is schilderen dan ook een grotendeels mentale handeling, een oefening in kiezen.

Check ook het uitgebreide verslag van mijn gesprek met Quinten Ingelaere op theartcouch.be via deze link.

Dauwens & Beernaert Gallery viert zijn vijfjarig bestaan met ‘No Pain No Gain’, een tentoonstelling met het werk van 12 kunstenaars uit eigen stal. Tot 29 februari te bekijken in de galerij aan de Stalingradlaan 26 in Brussel. Meer info op hun website.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *